Een wandeling rond Ubachsberg op 6 Juni
2010
Een klein gezelschap vertrekt zondagmorgen 6 juni uit Ubachsberg.
Ze maken een natuurwandeling van ± 12 km.
Het belooft een stralende zomerdag te worden.
De parochiekerk van Ubachsberg wordt als eerste bewonderd. Deze
is gebouwd in 1841 en aan de ene kant uit rode baksteen en aan de
andere kant uit Kundersteen opgetrokken. Deze Kundersteen is wel
op een heel bijzondere wijze bewerkt. De hoekkanten zijn gezaagd,
zodat ze mooi glad zijn en goed op elkaar aan sluiten. De buitenste
zijde is ruw gekapt, zoals dat gebruikelijk is bij Kundersteen. Dit
geeft de kerk een bijzonder aanzicht.
Kerk van Ubachsberg
We verlaten
al snel het dorp en wandelen in de richting van Winthagen. Winthagen heeft een beschermd dorpsgezicht. Zes woningen zijn aangewezen
als rijksmonument. De meeste zijn een hoeve en natuurlijk opgetrokken
- hoe kan het anders -uit Kundersteen .
Aan het begin /einde van het dorp zien we het oude bakhuis, dat in
2004 is gerestaureerd.
Vroeger bakten de dorpsbewoners hierin hun brood. Het opstoken van
de bakoven gebeurde met takkenbossen, ook wel schansen genoemd.
Tegenwoordig wordt zo´n oven onder andere nog gebruikt bij
festiviteiten.
Bakhuis
Daarna gaat het via de Tappegats, een zeer toepasselijke naam voor
een smal pad, steil omhoog richting Colmont. Op de top van de heuvel
nemen we een rustpauze en genieten van schitterende vergezichten.
In het buurtschap Colmont staan we stil bij de kapel van de H. Cornelius,ook
weer opgetrokken uit Kundersteen . Deze kapel is in 1946 gebouwd
uit dankbaarheid dat het gehucht geweldloos bevrijd werd in de Tweede
Wereldoorlog.
Kapel van
Colmont
We lopen langs akkers, meidoornhagen, over weilanden en door holle
wegen omhoog en omlaag genietend van al het moois, dat de natuur
ons te bieden heeft . Op verschillende plekken in het landschap zien
we, misschien wel eeuwenoude, graften. Deze graften houden de erosie
tegen, maar bieden ook een woon- of schuilplaats voor dieren.
Holle weg
In de verte zien we al de wieken van de molen van Vrouwenheide,
een voormalige korenmolen.
Eenmaal boven op de top van de heuvel bevinden we ons op een bijzondere
geologische plek:
het “Eiland van Ubachsberg”. Enkele miljoenen jaren geleden
is de Maas steeds verder van oostelijke in noordwestelijke richting
opgeschoven,
totdat ze uiteindelijk in haar huidige bedding terechtkwam. Vrouwenheide lag
zo hoog, dat hier de Maas er nooit overheen is gestroomd. Vandaar de naam.
Molen
Terug in het dorp Ubachsberg brengen we nog een bezoek aan een plaatselijke
bijenhouder.
Met veel enthousiasme vertelt hij ons over “de wondere wereld
van de honingbij”. Enkele wandelaars trekken zelfs het imkerpak
aan om eens een bijenkast en het wel en wee van de honingbij van
dichtbij te kunnen bewonderen.
We hebben vandaag gelukkig geen zonnesteek en ook geen bijensteek
opgelopen,
maar wel van een hele gezellige dag genoten.
Imker-
Marlous-Marian
Marian Haanraats
|
