IVN-district
Limburg

Zaterdag 17 december ging IVN Voerendaal naar Vijlen voor de traditionele kerstwandeling,

deze keer georganiseerd door Ria en Jan Senden.

Toen ik ’s morgens uit het raam keek zag ik een witte laag op straat en tuin, dus dat zag er voor een kerstwandeling toepasselijk uit. Ook ter hoogte van Simpelveld waren de bladloze takken van de bomen prachtig wit.

In Vijlen zelf had het nauwelijks gesneeuwd, waarmee het aanzienlijke verschil in weersomstandigheden op korte afstand van elkaar weer werd aangetoond.

Een grote groep wandelliefhebbers verzamelt zich op het parkeerterrein van de Vijlerhof, waaronder vrienden van ons uit de Achterhoek, die zich snel laten opnemen in de gastvrije sfeer die kenmerkend is voor (de leden van) IVN Voerendaal.

Om de kerstsfeer er direct in te brengen deelt Jef (Brouwers) chocoladekerstkransjes uit en kan de wandeling beginnen.
Achter onze gelegenheidsgidsen aan langs de Vijlerhof naar beneden, een prettige start van de wandeling, maar al gauw blijken we ook omhoog te moeten lopen. Zo hoort het in deze omgeving.

Uiteindelijk zijn we in het heuvelland en is de kerk van Vijlen vaak van afstand te zien door de hoge ligging. Bij voorgaande gelegenheden hebben we geleerd dat het niet de hoogst gelegen kerk van Zuid Limburg is.

Het moet gezegd, Ria en Jan hadden een prachtige route uitgekozen en voorgelopen, met alle elementen die in een kerstwandeling thuis horen, zoals schapen in de wei, weg- en veldkruizen en vakwerkhoeven met traditionele bakhuisjes. Lopen over verharde en niet verharde wegen, smalle paden

en via stegelkes door weilanden, die soms behoorlijk nat zijn, zodat goede waterdichte wandelschoenen of laarzen weer goede diensten bewijzen.
Onderweg worden onze vrienden door vele mededeelnemers van plaatselijke en andere wetenswaardigheden voorzien.

Onder andere wordt het judasoor op een vlier getoond.

Onderweg bij een van de boerderijen weet Wiel (Curfs) een sleutel van een bakhuisje te verkrijgen, zodat we het interieur ervan kunnen bezichtigen; een gastvrij gebaar van de eigenaresse die op de vraag of ze hier altijd al heeft gewoond antwoordde: “nee, zo oud ben ik niet!”

Tijdens de wandeling pauzeren we in de buurt van een apart, mooi onderhouden gebouw. Het gebouw was een buitengebouw van het klooster, waarin de monniken “vakantie” konden houden.

In dit gebouw werd jaren geleden de eindbijeenkomst gehouden van een inburgeringcursus, die Wiel destijds heeft gevolgd! Ik moet bekennen dat ik dit niet echt begrepen heb, als er iemand is ingeburgerd in deze contreien, dan is Wiel het wel.

Traditioneel wordt de wandelpauze benut voor het innemen van “spinosa” door (alweer) Wiel meegenomen en vervaardigd van bessen van de sleedoorn (prunus spinosa).

Een fles Jägermeister en later tijdens de wandeling een fles Els, wordt door Albert (Jonker)

uit de rugzak gehaald en door hem in plastic glaasjes geschonken. Letterlijk en figuurlijk hartverwarmend zo’n elske of dröpke.

Op pad maar weer, genieten van prachtige vergezichten en donkere wolken in de verte.

De donkere wolken blijken snel naderbij te komen en het begint te sneeuwen. In de kortste keren verandert het landschap in een kerstkaart. Zo is het Limburgs landschap helemaal een “plaatje” en wordt mijn keuze om hier te wonen weer bevestigd. Ook op de schaars aanwezige dieren laat de sneeuwbui zijn sporen achter.

In een weiland staan enige paarden met hun achterste tegen de wind in, waardoor hun donkere staart een witte vlek vertoont door de er tegen gewaaide sneeuw.
In de verte wordt ons einddoel zichtbaar, we moeten nog twee hellingen ‘nemen’ voor we de Vijlerhof kunnen betreden. Hier wacht ons warme soep.

Na de soep volgt het traditionele kerstverhaal, zoals altijd met veel verve gebracht door Annemie (Dormans) , deze keer in het “plat”, zodat het nog authentieker klinkt dan voorgaande jaren. Haar lichaamstaal verduidelijkt ‘moeilijke woorden‘, zodat ook voor ons het verhaal goed te volgen is. Dit is weer een afsluiting van de IVN-kerstwandeling op zijn best.

Ook namens onze vrienden dank aan alle (mede) IVNers voor deze fijne ochtend.
Ed Klinkhamer