Zaterdag 29 mei 2009
Negentien wandelaars stonden keurig op tijd op de parkeerplaats
van het gemeentehuis klaar voor een zaterdag-ochtend-expeditie. Dat
ieder zo netjes op tijd was, was geen overbodige luxe. Daar de reis
door Schimmert ging, en ook hier de wegenbouwwoede ( zoals in de
rest van ons land) toegeslagen heeft, duurde de rit naar onze bestemming
wel ietsje langer.
Onze bestemming? WATERVAL
Als je dit hoort en leest op de IVNsite associeer
je dit gelijk met “plateau, hoge rotswand en veel water dat met kracht naar
beneden valt”. Mijn illusie werd op de parkeerplaats, waar
onze gidsen Els en Wim Derks op ons gezelschap stonden te wachten,
direct de grond in geboord. Geen rotsen en zeker geen water. Wat
dan wel, al wandelend kwamen we er achter.
De wandeling, zo werd ons vertelt, zou in drie lussen
rondom Waterval lopen. Op de vraag “ Zal ik een wandelstok meenemen?” was
het antwoord ”Die zal zeker van pas komen”. En ja hoor,
nog geen 100 meter gelopen en daar was de 1e klim al. Via een holle
weg, met aan één kant bos en aan de andere kant glooiend
weiland met heggen en graften, klauterden we naar het plateau van
Schimmert waar we van een zeer wijds uitzicht konden genieten.
Het zonnetje scheen deze morgen volop maar een straffe
wind zorgde op de hoog gelegen plekken er voor dat onze haren alle
kanten uitwaaiden.
Meerdere keren werd er halt gehouden en vertelden Els en Wim met
veel liefde over hun streek en wezen ze ons op markante en bijzondere
plekken. zoals een boom met bankje waaraan niet een, niet twee, maar
liefst drie herinneringskruisen aangebracht waren.
Steeds dichter kwamen we in de buurt van Waterval
en wat op ging vallen waren de vele waterbuffers , ja zelfs een
echte grasbaan ( ´onze
concurrent is Landgraaf´ gniffelde Els).
Waterval doet toch wel echt zijn/haar naam eer aan.
Wat wil het geval . Het gehucht, met 40 inwoners, ligt in een kommetje
en van
meerdere kanten komen van de omringende plateau’s wegen omlaag
richting de huizen.
Valt er regen en wat tegenwoordig steeds vaker voorkomt, bakken van
dat spul, dan gaat al dat water = waterval richting het gehucht en
staat de straat ( + tuinen en huizen) daar in no time blank en wordt
er door daar wonende kindjes opgemerkt; “Papa, de weg is weg”.
Gelukkig dacht ik, mijn idee over Waterval klopt dus toch , vallend
water. We passeerden een huis met een beeldje, niet van de H.Maagd,
maar met Maria Magdalena, en op een sokkel, die de oprit flankeerde,
prijkte een vroedmeesterpad. Rara wie daar woonde!
In Waterval begon de 2e lus met een zeer steil pad
dwars door een weiland met koeien. Na een inspannende klim bereikte
gids Wim als
eerste de rand van het plateau vanwaar we een perfect zicht hadden
op het laag gelegen Waterval. Dwars door velden ging het, op naar
het bos van het domein Vliek. Tussen de bomen door hadden we al een
zicht op kasteel Vliek met bijbehorende hoeve. Het huidige kasteel
dateert uit de 18e eeuw en de hoeve uit ca.1800, toch schijnt hier
in de 14e eeuw al een versterkt herenhuis gestaan te hebben dat naar
dezelfde naam luisterde. Het kasteel wordt momenteel bewoond door
een niet onbemiddelde projectontwikkelaar en met zo’n pand
met bos en Engelse landschapstuin mag je ook wel een goed gevulde
beurs hebben. Wim en Els vertelden dat de bewoners zeer betrokken
waren bij de natuur en in overleg met IVN, IKL en andere milieuorganisaties
waren er al zeer veel verbeteringen aangebracht en wordt er op nu
op biologische manier geboerd .
De derde lus, dus ook een 3e klim ( waar halverwege Els een aardig
gedicht voordroeg van Ivo de Wijs over de steeds verder oprukkende
stad ) bracht ons naar het gehucht Raar waar we een horecagelegenheid
bezochten om de innerlijke mens te sterken ( wel koffie, thee en
gerstenat maar helaas geen vlaai ), noodgedwongen toen maar aan de
zelf meegebrachte boterhammen die nogal geplet waren in ieders ransel.
Na een korte afdaling waren we bijna weer bij de parkeerplaats. Onze
laatste stop was een poel die speciaal was aangelegd voor de vroedmeesterpad.
Een grote poel met een overdadig bloeiende waterlelie en in het
zonnetje op een boomstronk in het water soesde een schildpad, zijn
baasjes hadden kennelijk recht op vakantie en dachten dat dit wel
een goede (dump) plek voor hun huisdier was. Els en Wim hebben,
met andere IVNers, vele avonden aan de rand van de poel doorgebracht
in de hoop het gebrul van de vroedmeesterpad te horen maar tot
hun verdriet hebben ze tot nu nog niets gehoord wat hier op leek.
Hier aan de rand van de poel werden onze zeer bevlogen gidsen bedankt
voor hun inbreng die er voor gezorgd had dat dit een zeer fijne
ochtendwandeling geworden was. 
Els liet ons niet gaan voordat ze ons toegezongen
had met het toepasselijke “Op
een mooie Pinksterdag” dat kon het was tenslotte Pinksterzaterdag.
Wandelaars, ik hoop dat een ieder net zo genoten heeft als ik.
Groeten van
Lea
Geelen
|
