IVN-district
Limburg

Vol verwachting klopte het hart van ons Wandel Management Team (WMT). Nee niet wat de Goed Heiligman voor hen had meegebracht, dat was tenslotte al weer 2 weken geleden.

Nee, hoe zou de opkomst voor de Kerstwandeling op 19 december zijn. Had men genoeg vlaai, kerstbrood, chocolademelk achter in de auto geladen en zou het opgaan of werd het dagen zelf de restanten opeten cq. drinken.

Hun vrees in deze werd totaal teniet gedaan toen ze op de parkeerplaats van het gemeentehuis te Voerendaal arriveerden en de drom mensen zagen staan die voor het laatst dit jaar met ons WMT op pad wilde gaan. Schrik niet het waren er over de veertig en na carpoolend bij kasteel Sjaloen aangekomen, bleken er daar ook nog vijf wachtenden te zijn.

Lang treuzelde men niet (het was snerpend koud) en al snel werd er een begin gemaakt aan de trip door een omgeving die velen van ons al meerdere keren hadden gelopen. Maar niet getreurd het is en blijft een mooi gebied om te wandelen. Op deze ochtend lag er niet zoveel sneeuw zoals afgebeeld op de vele kerstkaarten die dezer dagen bij een ieder in de bus vallen en ook niet het pakket sneeuw waar het NOS journaal ons de laatste dagen op tracteerde, maar de witte waas van de sneeuw die over de velden lag, leverde desondanks een mooi plaatje op.

Het eerste doel waren de Drie Beeldjes ( nee vier, de H. Rochus staat wat verscholen). Albert meldde dat een heer van Sjaloen met een schichtig paard (op aanraden van een der kluizenaars woonachtig in de Kluis ) in 1737 opdracht gaf tot het oprichten van deze nu zeer bekende beeldengroep .

Vervolgens gingen we door Schin op Geul, langs de kerk omhoog en via de Vinkenberg naar de spoorbrug. De route zou via een veldweg richting Walem lopen.

Hub vertelde dat, voordat de brug er was, de bewoners via dit pad ter kerke gingen in Schin op Geul, een hele omweg dus. April 2009 heeft de gemeente Voerendaal dit weggetje de fraaie naam van Walemer Kerkvoetpad gegeven, ’t is maar dat u het weet.

Omhoog naar Walem en via een holle weg richting Kluis.

Goed was het dat er stevig de pas in werd gezet, iedereen had het lekker warm gekregen en elk gezicht werd gesierd met rode appelwangetjes. Bij de Kluis aangekomen werd door velen langs de kruisgang gelopen en wat bleek: bij elke afbeelding waren enkele brandende kaarsjes geplaatst en dit gaf het geheel een zeer sfeervol effect.

In de Kluis werden we door Jan Kicken hartelijk ontvangen. Voordat hij ons de geschiedenis van de Kluis vertelde, werd er eerst door een van “onze” kluizenaars gezongen. Voor de wandelaars van Argenteau geen onbekende, Bert Dané zong opnieuw het lied “ Lily of the valley” gevolgd door “ Das Jahr zu Ende”, waarna iedereen samen met hem “De herdertjes lagen bij nachten” uit volle borst meezong. De akoestiek hier in de kluis was helaas niet zo goed als die in de kapel van Argenteau, maar indruk maakt het altijd wel zo’n enkele stem zeker in weer zo’n speciale omgeving.

Zoals gezegd vergastte Jan K. ons daarna op de geschiedenis van het gebouw en hij verhaalde over de zeventien kluizenaars die hier gedurende de periode van 1688 tot 1930 woonden. Elk met een eigen verhaal, één maakte op brute wijze kennis met de Bokkenrijders, een ander vond al die toeristen die in Valkenburg neerstreken en bij hem op bezoek kwamen een financiele meevaller ( helaas voor hem vond de bisschop dat niet) en er was er zelfs één die als zouaaf in dienst trad bij het pauselijke leger toen Garibaldi het de Paus moeilijk begon te maken.

De wandeling werd vervolgd en bij de Drie Beeldjes werd opnieuw halt gehouden. Nu niet voor een verhaal, nee, de rugzak ging open en er kwamen ‘plastic’ glaasjes tevoorschijn en enkele flessen gevuld met vuurwater. Dit was wel nodig ook want iedereen had het toch wel erg koud gekregen en een opwarmertje dat ging er goed in.

Over de brug van ons “voorjaarsdoel” was het IVNhome van Valkenburg snel bereikt, gingen de jassen uit en zocht ieder snel een plekje. Op de lange tafel prijkten kerststukjes, brandende kaarsjes en lekkerheden zoals kersttulband, kerststol, kerstbrood en gevaarlijk lekkere chocolaatjes. Koffie, thee, warme chocomel, kortom er was voor de wandelaars geweldig goed gezorgd.

Annemie las op haar eigen wijze weer een kerstverhaal voor geschreven door Hein Coenen uit Sittard. Een verhaal over hoe in zijn jeugd de kerstboom en kerststal eruit zagen. Het verhaal brengt bij je zelf ook herinneringen boven, zoals de door mij op de kleuterschool zelf ingekleurde en uitgeknipte kartonnen plaatjes (kort been, dik been, scheef hoofd, koebeest zonder staart, u herkent het vast wel) maar een mooiere kerststal bestond er op de hele wereld niet.

Na dit mijmerverhaal zong onze tweede kluizenaar, Joep Sijstermans, het mooie lied Halleluja gevolgd door een Kerkraads liedje. Bert voegde zich bij hem en alle aanwezigen werden uitgenodigd samen met hen de kerstliederen ‘Nu zijt wellekomen’ en ‘Wij komen tezamen’ te zingen.

Besloten werd deze zangsessie met het bekende lied van Limburgs troubadoer Sjef Diederen ‘Geniet van het leven’.

Zo rondkijkend in de zaal met al die genietende gezichten in hun ‘wandelkloffie’, met de lekkernijen op tafel, de relaxte sfeer en de samenzang, dan realiseer je je dat er echt geen luxe, glamour en glitter, heren strak in het pak, dames in het lang met spaghettibandjes, nodig is om samen een fijn feest te vieren.

En daarom wil ik iedereen van harte bedanken die ons op dit festijn getracteerd hebben: het WMT ( Hub, Albert, Jef), Bert, Joep, Annemie, Vera, Connie en Hannie en de mensen van het IVN Valkenburg voor hun gastvrijheid en hen die ik in deze opsomming misschien vergeten ben.

Allen wens ik prettige feestdagen en een goed, voorspoedig en gezond 2010 toe en ik hoop jullie volgend jaar allen op een van de IVN activiteiten weer te treffen.

Lea Geelen