IVN-district
Limburg

Beloofd is beloofd. Nee, dit keer geen loftuitingen aan het adres van onze gids. Maar als ik u nu influister dat onze gids dezelfde was als hij die ons rondleidde in het fraaie park van kasteel Vilain XIIII te Leut dan heeft een goedverstaander slechts een half woord nodig.

Met 11 personen lieten we, op deze zaterdagochtend, het Voerendaalse achter ons en waren we al vrij snel op de parkeerplaats van Maascentrum De Wissen te Stokkem. Schoenen werden gewisseld, wandelstokken uitgeschoven en werd er gedubd; regenjas mee, ja of nee? En wat bleek ook nu weer! Regenjas of paraplu waren ook vandaag weer overbodig. Waarschijnlijk is één van de weerengeltjes een fanatiek fan van onze vereniging. Dagwandelingen, uitjes van de plantenwerkgroep of de natuurexcursies op de zaterdagmorgen, het weer staat altijd aan onze kant. Zonneschijn en fraaie wolken wisselden elkaar af boven het grindlandschap van Moeder Maas. Donkere wolken aan alle kanten maar geen enkel spatje regen viel op ons hoofd.
Hier in Stokkem ligt 200 ha natuurgebied in de winterbedding.
Na de twee grote overstromingen in het begin van de negentiger jaren van de vorige eeuw is het gebied hier terdege op de schop genomen. Akkerland verdween, zowel de zomer- als de winterdijk werden verplaatst en men creëerde zo een groot overloopgbied waar de Maas bij (zeer) hoog water gemakkelijk haar weg kan zoeken zonder schade aan te richten aan huis, mens en dier.
Het idee van de werken was -veiligheid te bieden bij een overvloed aan water, -het ontwikkelen van een natuurgebied, -grindwinning en last but not least -stimulering van het toerisme. Nu dat is zeker gelukt.
De wandeling voerde ons allereerst langs een grote plas waar vele meerkoeten nesten hadden gebouwd, sommigen nog bewoond, anderen reeds verlaten door de familie M. Koet, die we echter verderop compleet met kinders op het water zagen drijven.

Een aalscholver vloog over, futen doken onder, knobbelzwanen met nageslacht soezend in de zon en in de bomen zongen de vogels volop. Genietend langs de oever ontdekten we aangevreten boomstronken, resultaat van bezoekjes door bevers. Bevers bouwen soms hun burcht midden in een plas, maar ook kunnen ze hun burcht aan de oever bouwen. Dit is hier het geval want verderop in de bosschages zijn er twee te vinden. Niet alleen op het water en in de lucht was van alles te zien, in de bermen waar we langs liepen een overvloed aan bloemen in alle kleuren van de regenboog; valeriaan, honingklaver, kaasjeskruid, stalkaars, vogelwikke, St.Janskruid, margrieten en ga zo maar door.
Een stukje werd over de winterdijk gelopen alwaar we goed zicht kregen over de enorme oppervlakte die ontstaan is. Na wat klaphekjes gepasseerd te zijn, kwamen we in het zomerbed van de Maas en ook hier sloeg het hart van de plantenliefhebber weer op hol.

(Uitgebloeid) Bilzekruid, Wouw, Reseda, Koningskaars, Heksenkruid, Slangekruid eigenlijk te veel om op te noemen. Het gebied verdient zeker nog eens een bezoek en is er de uitdaging om eens uitgebreid te gaan inventariseren wat hier nu echt allemaal te vinden is. Volgens mij een dagexpeditie en compleet met picknickmand zal het na het vele speurwerk, daar op dat plekje met uitzicht op zo’n dertig blauwe reigernesten, prima vertoeven zijn. Lopend langs de Maas is goed te zien dat men hier aan de Belgische kant meerdere (grind)plateau’s heeft aangelegd zodat er een nat, een drassig en een droog gebied ontstaan is , elk gebied met zijn eigen vegetatie. Het totale gebied wordt begraasd door runderen en paarden en bij eventueel hoog water kunnen de dieren zich op een terp terugtrekken.
Het laatste stuk van de wandeling gaf een wat meer gestructureerd beeld te zien. Wat is het geval. Men heeft een grote zwemvijver proberen aan te leggen compleet met eilandjes en ook een zandstrand was men niet vergeten. Niets mee mis zult u denken. Helaas de plannenmakers hadden wel bedacht dat de aanleg van zoiets “fraais” de nodige euro’s zou gaan kosten, maar dat er ook nog onderhoud gepleegd zou moeten gaan worden daar had men even niet aan gedacht. Nu ligt de plas er wat zielig bij en of dit in de nabije toekomst snel veranderd, ik durf het u niet te zeggen.

Geluk bij een ongeluk vindt je ook hier weer veel bloemen, hier is het zandgrond en dat betekent dat de planten anders zijn dan die we eerder hadden gezien op de kleigrond. Onze gids had nog een verrassing voor ons in petto. Tijdens het voorlopen had hij op een heuveltje twee koninginnepages gezien ( deze vlinders doen aan hill-topping) en nu was hij van plan ook ons deze vlinder te tonen.

En wat denkt u, we hebben hem er niet op kunnen betrappen dat hij een exemplaar in een doosje met zich mee had genomen, maar daar bovenop dat heuveltje, wat fladderde ons vrolijk tegemoet. Juist ja. De fotografen onder ons hebben het diertje dan ook direct op de gevoelige plaat vastgelegd.

Te snel naar ons zin kwam er een einde aan deze fraaie en gezellige wandeltrip, namen we afscheid van een aantal van onze medewandelaars ( men wilde de oranjeleeuwen zien) en ging de rest aan een welverdiend drankje.
Voor een ieder die van bloemen houdt is dit gebied een echte aanrader en ik weet zeker dat men er met volle tuigen van kan en zal genieten.

Lea Geelen.