Hij vertelt over de jaren dat er hard gewerkt moest worden om al
dat fruit te plukken. Zwaar en soms gevaarlijk werk ; het was sjouwen
met die lange houten ladders.
Die ene keer dat het fout ging staat nog op zijn netvlies ; gelukkig
alleen maar een noodlanding maar toch met zichtbare gevolgen!
De harde ivn kern van voerendaal gaat om 09.40 uur onder leiding
van natuurgids Wiel Curfs op stap en staat even later stil bij een
weiland achter een wat vervallen vakwerkboerderij.
Een echte huisweide met daarin hoogstamfruitbomen als pruim, kers,
peer en appel die ook in deze volgorde bloeien; met een geënte
stam op 2 meter hoogte ook ideaal voor het jongvee dat op deze
wijze in de gaten kon worden gehouden.
Wiel wijst op het vervallen schuurtje en de nog aanwezige rommelige
overhoekjes. Legt uit dat ieder nadeel ook zijn voordeel heeft :
in dit geval is het de steenuil die hier baat bij heeft.
Even verder staan de majestueuze, hoge fruitbomen prachtig in de
bloesem; een lust voor het oog. Onder een boom grazen koeien; een
paard heeft ook zin in uitje en loopt een eindje mee.
Hoe de streek rond Eckelrade er in de jaren tot 1950 uitzag ? Onze
Giel zou er over kunnen vertellen; helaas hij had geen tijd.
Veel van dat alles is verdwenen. Met overheidsubsidies werden in
de jaren 60 en 70 heel veel boomgaarden gerooid; te arbeidsintensief
en niet meer rendabel.
In de jaren 1950 nog 15.000 hectare; door de uitgevoerde kaalslag
was er in 1987 nog slechts 1.900 hectare.
Voor het IKL tijd om de noodklok te luiden ; met overheidssubsidie
worden thans ( ook door particulieren ) weer bomen aangepland en
wordt er achterstallig onderhoud uitgevoerd. Een prima zaak die letterlijk
en figuurlijk zijn vruchten begint af te werpen.
Het is echter zaak om alert te blijven. Amper honderd meter van
een nostalgische boomgaard ligt kaal, monotoon akkerland, ontstaan
na de recente ruilverkavelingen van 1998. Ruilverkavelingen die aanleiding
waren tot de enige protestdemonstratie die het dorp waarschijnlijk
in zijn lange geschiedenis gekend heeft.
Genietend van de kleurende weilanden en de bloeiende bermen gaat
de groep verder.
Het Savelsbos wacht.
Er wordt links en rechts gekreund : Wiel’s mededeling dat
op eigen verantwoording de grubbe moet worden “ genomen “ belooft
niet veel goeds.
Maar wat blijkt : de conditie van de voerendaalse
natuurvrienden is dik in orde. Natuurlijke obstakels vormen wel
een hindernis maar geen belemmering. Gelukkig is de brug weer hersteld
; klauterend wordt weer het rechte pad bewandeld.
Het Savelsbos is in het voorjaar op zijn mooist.
Flink doorstappen is aan natuurmensen niet besteedt; zij komen soms
oren en ogen tekort.
Het geurende daslook, de echte gele dove netel,
look zonder look ( whats in a name ) enz.
het groeit en bloeit er allemaal; de floristen komen dan ook ruimschoots
aan hun trekken.
Goed ( Thei’s ) voorbeeld doet volgen; de blaadjes van de
klaverzuring smaken naar meer of is toch de honger die begint te
knagen ?
Dan maar een spontane tussenpauze inlassen ; niet gepland maar dat
moet kunnen.
Een open plek met banken is het decor waarin de meegebrachte proviand
wordt verorberd; dat smaakt.
Na deze korte ( met een moeilijke plas
) pauze wordt richting St. Geertruid koers
gezet ; de beloofde koffie- en vla pauze wacht.
Ook dat heeft Wiel
weer tot in de (vla) puntjes geregeld.
Tegen de klok van 12.30 uur wordt in de versstraat het Pannenkoekenhuis “ overvallen “.
Vele ivn handen zorgen er echter voor dat ieder op tijd zijn natje
en droogje krijgt.
Uitgerust wordt om 13.00 uur aan het laatste deel van de rondwandeling
begonnen. Na een halfuurtje doemt de kerk van Eckelrade weer op.
Met een woord van dank ( en een lang applaus ) nemen we afscheid
van Wiel.
Zijn natuurlessen in het veld stonden weer garant voor een paar
uur goed toeven in een mooie omgeving.
De jaarlijks terugkerende kersendag ( begin juli ) lijkt een mooie
gelegenheid om nog eens terug te keren naar dit dorp.
