Verslag kerstwandeling Bunderbos; 18 december 2004.
De televisie voorzag natte sneeuw en een gure wind, maar daar laat ”de
harde kern” van IVN-Voerendaal zich niet door afschrikken;
dus waren 20-natuurliefhebbers zaterdag 18 december present voor
een kerstwandeling in het Bunderbos.
Het
weer viel -- zoals meestal -- mee, het was droog en er scheen zelfs
een winterzonnetje.
Secretaris Jef Brouwers, onze gids van de dag, had aangekondigd
dat het wandeltempo aan de conditie van het “deelnemersveld” zou
worden aangepast. Voor mij een geruststelling. Het Bunderbos bestaat uit meerdere hellingbosdelen die samen een
langgerekte strook vormen tussen Bunde en Geulle. Kenmerkend voor
dit gebied zijn de aanwezigheid van bronnen en beekjes. Verder bezit
het bos een rijke flora. Er komen opvallende hoogteverschillen in
het bos voor, die soms zo steil zijn dat men er trappen heeft aangelegd.
In dit
jaargetijde zijn de bomen hun bladeren voor het overgrote deel
kwijt, waardoor
men meer oog heeft voor de vorm en oppervlaktegesteldheid
van de stammen. Zo zagen we een boom met slijmzwammen, door iemand
zachtjes ‘kabouterpoep’ genoemd en verderop wat vlierstruiken
met zwammen die Judasoren genoemd worden.
Deze
zwam lijkt inderdaad wel op een oor en voelt zacht aan. Er
blijken meerdere lezingen te bestaan die de naam Judasoor verklaren.
Ik heb me laten vertellen dat ze eetbaar zijn en in Parijse Chinese
restaurants als ‘zwarte zwam’ in gerechten verwerkt
worden.
Vandaar mogelijk het gezegde: “hij kijkt of hij zijn laatste
oortje versnoept heeft”. Opvallend in het donkere jaargetijde waren de stronken van afgezaagde
acacia bomen; heel fijne jaarringen in een opvallend lichte kleur.
Ze wedijveren in schoonheid met de karakteristieke schors van de
acacia boom.
Uit het bos gekomen liepen we langs een appelboomgaard, waar zowaar
nog bomen stonden met een enkele appel eraan. Een onder een boom
liggende haas bood een zielige aanblik, daar het wel leefde, maar
zich niet meer bewoog. Henny wilde bij een woning om hulp vragen,
maar gelukkig had Bert zich al over het onfortuinlijke dier ontfermd
en was verdere hulp niet nodig.
Vlak
voor de eindstreep hielden we nog even stil bij een mooi kapelletje;
geen ‘natuur’,
maar wel iets dat in onze kerstwandeling in het Limburgse land
goed past.
De eindstreep
was café Bergrust, waar de door IVN aangeboden
koffie met vla (waarvoor dank) werd genuttigd. Daarna vertelde bestuurslid
Annemie Dormans met verve een moderne, hedendaagse versie van het
kerstverhaal.
Iedereen luisterde aandachtig! Het kerstverhaal blijft een mooie,
traditionele afsluiting van de kerstwandeling.
Bedankt Jef en Annemie, we hopen dat jullie je het komende jaar
weer voor ons allen wilt inzetten. Ook dank aan alle medewandelaars
voor hun prettige gezelschap.
Ed Klinkhamer
|
