IVN-district
Limburg

Graag maak ik van de gelegenheid gebruik om in dit blad iets meer bekendheid te geven aan ons toch al niet zo makkelijk hazenleven.
Vroeg in januari al begint het zoeken naar een goede vriendin, welke met mij samen voor de gewenste nakomelingen wil gaan zorgen. Dit zoeken naar een goede moerhaas is een zeer arbeidsintensieve bezigheid. Nauwelijks heb ik in de wei een vriendin ontdekt welke mij aanstaat, of ik word al meteen geconfronteerd met zo’n 3 á 5 rivalen die blijkbaar met dezelfde bedoeling als ik zelf naar de wei zijn gekomen.
Om deze vriendin toch in de wacht te slepen dien ik er soms uren acheraan te hollen waarbij ik ook nog de kans loop om een mep, trap of beet van een rivaal toebedeeld te krijgen. Ik herinner mij dat in het heetst van de strijd hele pluizen van mijn toch wel fraaie bontjas in het rond vlogen, en vindt u dat niet jammer?

Maar als alles goed gaat worden er in februari de eerste nakomelingen geboren, meestal zo’n 3 tot 4 stuks. Deze kleintjes worden geboren in een goed verscholen leger. Bij hun geboorte hebben zij in tegenstelling tot konijnen hun warme bontjasjes al aan , wat zeker geen overbodige luxe is als men zo vroeg in het jaar buiten wordt geboren. Moeder haas komt alleen s’nachts naar het leger om de kleintjes te zogen.
Gedurende de rest van het jaar zorgen wij gemiddeld nog 2 keer voor een worp nakomelingen. In bijzonder strenge winters laten wij hazen de zwangerschap in januari/ februari niet doorgaan; vrouw haas laat de reeds bevruchte eicellen dan weer afbreken en in haar lichaam opnemen. Zo te zeggen plegen wij dan automatisch abortus.

In de periode van 15 oktober tot en met 31 december dienen wij hazen bijzonder voorzichtig te zijn; jullie mensen vinden het nodig om in die periode nog mee te moeten helpen aan het drastisch uitdunnen van mijn familie door middel van de zogenaamde jacht. In sommige jaren is op deze manier meer dan de helft van mijn familie voor een of ander loop doorgelopen en het haasje geworden, het zou goed zijn als men ons eens een rustperiode van een jaar of drie zou gunnen!
Overdag lig ik meestal in een van mijn legers of potten. Afhankelijk van de windrichting wissel ik wel eens van onderkomen. Het verlaten en terugkeren naar mijn leger doe ik zeer omzichtig; als ik terugkom loop ik meestal aan mijn pot voorbij en als alles veilig is duik ik er met een enorme sprong in………veiligheid voor alles! Tegen donker worden ga ik erop uit om wat eten te zoeken.

Op de akker, weiland of open bos, voel ik mij eigenlijk overal wel thuis als het maar rustig is . Tegenwoordig bestaat mijn menu voornamelijk uit grassen, wortels en bieten ; wanneer ik ze toevallig tegenkom wil ik ook wel een enkele keer een nest jonge muizen verorberen. Wel heb ik gemerkt, wanneer ik aan de bast van jonge boompjes knaag, mij dit bijzonder kwalijk wordt genomen; vaak grijpt men dan naar de beruchte spuit om mij met een welgemikt schot hagel naar de eeuwige jachtvelden te sturen.
In vroeger jaren was het menu van ons hazen veel lekkerder…………….door intensieve landbouwmethoden en het door jullie fanatiek rondstrooien van landbouwvergiften zijn er de laatste decennia al meer dan 30 kruiden verdwenen waarvan ik graag mocht snoepen. Met heimwee denk ik aan de bijzonder malse en sappige klavervelden waar in ik heel graag mijn buik mocht vullen; maar jullie hebben geen landbouwpaarden meer, dus de klavervelden zijn nagenoeg geheel verdwenen .
Wanneer ik mijn buik heb rond gegeten keer ik tegen de morgen weer naar mijn leger terug, voordat de douw mijn etenswaar nat maakt , want van vochtige kost hou ik nou eenmaal niet.

Wanneer ik mij veilig voel pleeg ik overdag ook wel eens een keertje in het veld te zijn. Uit het oogpunt van veiligheid ga ik dan vaker op de achterste lopers zitten om beter te kunnen rondkijken, wij hazen noemen deze gewoonte “kegelen”. Het moet mij toch van het hart dat wij de laatste jaren steeds meer last krijgen van loslopende honden in bos en veld, weliswaar zijn wij hazen zeer bedreven in het slaan van haken, het maken van de meest ingewikkelde sprongen en bochten, maar met de voor ons zo broodnodige rust is het toch grotendeels afgelopen. Zeer zeker meen ik vanaf deze plaats om iets meer begrip van de zijde van de eigenaren van deze honden te moeten vragen. Zonder verwaand te zijn meen ik, dat ik met mijn mooie pels, lange oren, en machtige lopers zeer zeker bijdraag tot de schoonheid van de natuur in jullie mooie Ulestraten.
Als jullie beloven iets meer rekening met mij en mijn familieleden te houden, wil ik van mijn kant ook niet flauw zijn. Ik beloof bij deze tot in lengte van jaren ieder jaar de paaseieren voor de allerjongsten van Ulestraten en uiteraard voor de IVN-ers, op tijd in jullie achtertuin te bezorgen.
Hopende op een prettige samenwerking,

Jullie toegenegen Lepus,
of zeg maar gewoon Broer Haas.